"Hoererij", zo spraken de mensen in de tijd dat Marilou Mermans voor theater koos. Meer dan veertig jaar later staat de actrice er nog steeds.

Nonkel Bob of Tante Terry?

Hoe heette het eekhoorntje van Tante Terry nu ook weer? Kraakje? Ik herinner het me niet meer zo goed. Tante Terry was voor de kleintjes. Ik was de assistente van Nonkel Bob in Televisum en Tienerklanken. Het kwam door de vertelwedstrijd die ik gewonnen had, van de Vereniging voor Beschaafde Omgangstaal. Mijn verhaaltje ging over Hukkepuk, een kabouter. Daarna deed ik auditie bij de toenmalige BRT. Zo is het allemaal begonnen.

Rode draad of deadline?

Moet ik kiezen? Medailles hebben altijd nog een andere kant. Mijn mening heeft meerdere schakeringen. Deadlines horen erbij. Me extra inzetten om een voorstelling op tijd klaar te krijgen, geeft me achteraf veel voldoening. Tegelijkertijd vraag ik me af of het niet beter had gekund, bijvoorbeeld als ik rustig naar de première toe had gewerkt. Gestaag met één doel bezig blijven, is ook plezierig.

Drijven of zwemmen?

Ik kan niet zwemmen, laat staan dat ik durf te drijven. Om de zoveel tijd vind ik dat het gedaan moet zijn. Dan volg ik lessen tussen een hoop kleine kinderen. "Ja, maar mevrouw" merkt de badmeester steevast op, "jij kunt toch zwemmen?" En inderdaad, als de badmeester kijkt, spring ik in het diepe en zwem ik. Maar op vakantie lukt het me niet. Dan waad ik met een lange, uitgestrekte nek door het water, ervan overtuigd dat ik niet kan zwemmen zonder kopje-onder te gaan.

Pers of publiek?

Het liefst word ik beoordeeld door mensen die iets van het vak kennen. Ik krijg graag complimentjes, maar ik stel wel vragen over wie ze geschreven heeft. De pers is vaak de mening van één persoon die bijna toevalligerwijs een artikeltje heeft geschreven. Het gevoel dat ik van het publiek krijg, is warmer. Als iemand me op straat tegenhoudt om te vertellen dat hij op het toneel zijn leven heeft gezien, voel ik me zo nuttig.

Taart of toastjes?

Het hangt van het moment af. Een zondagnamiddag met taart kan heel gezellig zijn. Ik hou wel van dat soort nostalgie. Ik probeer de traditie van verjaardagen en kaarsjes op de taart in stand te houden. Anderzijds heb ik het ook voor de toastjes op een première. In de jaren zestig was er een ongeschreven regel dat je opgetut naar de première moest komen. Daarna is er een periode geweest dat feestjes niet meer hoefden, wegens besparingen en te veel gedoe. Maar ik heb het nooit leuk gevonden. Ik babbel liever een beetje na met toastjes en wat wijn.

Talent of erkenning?

Brengt het één het ander dan niet met zich mee? Het klinkt misschien arrogant, maar bij mij ging het bijna vanzelf. Ik ben er gewoon ingerold. Bij mij kwam het één altijd van het ander. Het moet verschrikkelijk zijn als het niet zo is. Zonder erkenning lijkt het alsof je talent niet bestaat. Het vraagt aan de ene kant heel veel moed om in zulke omstandigheden verder te doen. Aan de andere kant is er een spreekwoord dat zegt: als iedereen zegt dat je op een aap lijkt, wordt het misschien tijd om nootjes te kopen.

E40 of perron 2?

Ik rijd vaak met de auto, maar ik doe het niet graag. Als ik om zes uur in de ochtend ben vertrokken voor dagopnames en ik heb 's avonds nog een voorstelling, ben ik moe. Ik krijg het vaak lastig om niet in slaap te vallen in de auto. Als ik de vermoeidheid weer eens voel aankomen, stop ik in het eerstvolgende tankstation om een dutje te doen op de parking.

  An Olaerts in 'De Standaard', 18.03.2006